Ondanks je angst toch gaan praten?!

 


Veel leerlingen blijken het veel gemakkelijker te vinden om over hun probleem te schrijven dan om over hun probleem te praten. Misschien ben jij ook een van die mensen die het vreselijk spannend vinden om je verhaal rechtstreeks aan iemand die tegenover je zit te vertellen. Voor jou is deze pagina.

 

Nicole, n van de leerlingen die mij regelmatig geschreven heeft, had op zeker moment een paar mooie gedachten over bang ervoor zijn en toch met iemand gaan praten. Ik heb haar gevraagd of ik dat als voorbeeld op de counselors-site mocht zetten. Dat mocht.

 

Nicole schreef o.a.:

 

Bang zijn mag best

Ik denk dat het heel belangrijk is dat mensen weten dat ze bang mogen zijn en er tegen op mogen zien als ze op iemand af stappen. Je voelt je knap debiel als je daar staat te trillen op je benen voor een afspraak die binnen 2 seconden gemaakt is, als je denkt bang te zijn voor iemand die hartstikke aardig is en er is om je te helpen. Ik weet wel dat je meestal niet bang bent voor de persn (dat was ik tenminste niet) maar voor jezelf, en het feit dat je dan alles uit moet gaan leggen, misschien verdrietig wordt enzovoort. Maar tegelijk voelt het alsof je zo ongeveer contactgestoord bent, niet in staat een doodnormaal iemand aan te spreken. En daar kan je je best alleen door voelen.

 

Opzien tegen het gesprek

Ook opzien tegen het gesprek, als je dan een afspraak gemaakt hebt, is heel normaal. Het moeilijkste moment vind ik zelf altijd als ik daar voor die spreekkamer sta te wachten en hij komt maar niet. En allerlei leraren / mensen die ik ken komen langs. Je ziet ze naar die deur kijken en dan naar mij zo van: waarom gaat zij naar de counselor?

 

Na het gesprek

Een ander vervelend moment is als je dat gesprek gehad hebt en je gaat naar je volgende les en iedereen begint gelijk weer oppervlakkig tegen je aan te kletsen en te lachen, terwijl je hoofd daar helemaal niet naar staat. Je wilt gewoon even rustig zitten, misschien wil je nog verder praten over hoe je gesprek ging en wat er besproken is.

 

Een oplossing?

Het werkt dus niet om tegen niemand te zeggen dat je met een counselor praat, want dan snappen ze er helemaal niets van, bovendien komen ze er vroeg of laat toch wel achter (als jij systematisch een uurtje weg bent). Beter is het als een paar mensen het weten, die je dan succes wensen, en achteraf ook gelijk naar je gebaren vanaf de andere kant van de klas, hoe het gegaan is. Dat voelt gewoon hartstikke goed, en de dingen die je dan hoe dan ook alleen moet doen, gaan gemakkelijker als je weet dat er mensen zijn die weten wat je aan het doen bent en die aan je denken.

 

Nuttig?

Ja, waarom is het nuttig? Waarom was het ok om met mijn counselor te praten. Sowieso is het altijd prettig om je verhaal bij iemand kwijt te kunnen, iemand die er een beetje verstand van heeft dan ook nog. Ik bedoel, ik kan het aan mijn vriendinnen vertellen en ze luisteren ook wel, maar ze weten vaak ook niet wat ze ermee aan moeten, of wat ze moeten zeggen. Bij de counselor kan ik mijn vragen stellen en ga ook over andere dingen nadenken. Als je in je eentje bent, krijg je al snel van dat gedenk in cirkeltjes. Het kan bijzonder verhelderend zijn om er ook eens wat andere gedachten tussendoor te krijgen.

 

Ik heb een nieuwe afspraak gemaakt

Het kostte ook nogal wat moeite, maar door de deadline en wat andere dingetjes die ik voor je opschreef als antwoord op die vragen: ik heb een nieuwe afspraak gemaakt. Ik was wel trots op mezelf, alhoewel het ook maar een kwestie van twee seconden was. Ehm, kan ik nog een keer met jou praten? Ja dat kan. Wel stom dat je daar dan weken tegen op ziet.

 

Nuttig!

Er zit een meisje in mijn klas die erg last heeft gehad van haar scheidende ouders en nog meer dingen. Van dat meisje had ik het nooit verwacht, maar ze slikt wel antidepressiva en heeft ook lang gesprekken gevoerd met Bureau Jeugdzorg. Dus ik heb wel wat dingen kunnen vragen over hoe dat gaat enzo. Het was wel fijn om met haar te kunnen praten, omdat zij weet wat ik bedoel als ik zeg dat ik bang ben om te vertellen over mijn problemen. Haar moeder had een tumor, en ineens kwam het via kerk en geloven op mijn vader en haar moeder enzo. En ze zegt: als ik er nu ook over praat, dan voel ik het helemaal hier. Dat je keel zo dichtzit. Het was echt een grote herkenning. Dat je over straat loopt of fietst en denkt: wat doe ik hier. Dat je je gaat ergeren aan mensen die alleen maar gewoon vrolijk zijn, flauwe grapjes maken in de klas. Ook nog wel positieve dingen hoor: Je zult het nu waarschijnlijk niet geloven, zei ze, maar over een poosje, uiteindelijk zul je je weer beter voelen en raak je er ook aan gewend om erover te praten. Dat was gewoon heel mooi. Het is zo verborgen h, er zijn best veel mensen die ongelukkig zijn of die hulp hebben, maar niemand zegt er eigenlijk iets over. Ik ook niet, maar daardoor voel je je wel eenzaam. Dus er zijn goede berichten, ik ga over twee weken weer een gesprek voeren met mijn counselor.


Ik hoop dat de woorden van Nicole je helpen om net iets makkelijker toch naar een counselor of iemand anders te stappen. Zoals je merkt heeft het Nicole geholpen om eerst via email met ons te schrijven. Eerst emailen kan dus een mooie opstap zijn om daarna 'live' te gaan praten. En Nicole: Bedankt!